پرسش :
35 ساله هستم و دبير، همسرم 42 ساله و پزشک است. ما پسر شش‌ساله‌اي داريم. حالا اطرافيانم و تا حدودي همسرم مرا تحت فشار قرار داده‌اند تا فرزند ديگري به دنيا بياورم. واقعا آيا خانواده‌هاي تک فرزند در آينده دچار مشکل مي‌شوند يا کودکشان از نظر تربيتي به مشکل برمي‌خورد؟
شرح پرسش :
پاسخ :
امروزه متاسفانه اغلب خانواده‌ها بچه‌دار شدن را با کار کردن يا تحصيل‌شان در تضاد مي‌بينند و اين اشتباه است. پدر و مادر مي‌توانند با ياري يکديگر چند سال ابتدايي به دنيا آمدن بچه را پشت‌سر بگذرانند و حتي خوب است که نهايت فاصله سني دو فرزندمان را دو سال در نظر بگيريم و آنها در حالي که با هم مأنوس هستند و مراحل رشد را با هم طي مي‌کنند، بزرگ شوند. اما اگر معايب تک‌فرزندي را برايتان بگويم، متوجه خواهيد شد که بهتر است تا سن شما بالا نرفته و مجبور نيستيد تا حاملگي پرخطري را تجربه کنيد، اقدام به بارداري کنيد. به ياد داشته باشيد که هرچه فاصله سني والدين با بچه‌هايشان تعريف نشده‌‌تر باشد، درک بچه‌ها از سوي والدين و ارتباط آنها در سنين حساس نوجواني و جواني با شما مشکل‌تر خواهد بود و اما معايب تک‌فرزندي فراوان‌اند؛ من به مهم‌ترين آنها اشاره خواهم کرد تا شما به ضرورت تامين رشد و سلامت روان پسرتان بيشتر فکر کنيد و خواهر يا برادري براي او به دنيا آوريد. در يک خانواده، بچه‌ها بايد خيلي از آموزش‌هاي لازم را در تعامل با هم شيرها (خواهر و برادر) ياد بگيرند. بچه‌ها از هم‌شير خود مي‌آموزند که مالکيت و دفاع از آن چگونه است؟ «اين تراش مال من است، شما تراش خودت را بردار.» تقدم و تاخر که از مهارت‌هاي لازم زندگي است، چيست؟ «اول بايد خواهرت آب بخورد، بعد تو. او کوچک‌تر است. اول برادرت برود دست‌شويي، بعد تو.» همه چيز منحصر به تو نيست، ديگران هم به اندازه تو حق دارند و محترم‌اند. اين مهم‌ترين نکته‌اي است که بچه‌ها در تعامل با هم مي‌آموزند. آنها از بچگي در کنار هم متوجه ويژگي‌هاي جنس مخالف مي‌شوند و مهارت کنترل حرکات و کلام خود را در مقابل هم مي‌آموزند. براي مثال متوجه مي‌شوند دخترها شکننده و احساسي‌ترند.
مطمئن باشيد که هيچ‌کدام از اين آموزش‌ها را با اين کيفيت، در هيچ نهاد اجتماعي ديگري مانند مهد کودک و مدرسه به فرزند شما آموزش نخواهند داد. بچه‌هاي تک‌فرزندي وقتي بزرگ‌تر مي‌شوند، جذب دوستان بيرون مي‌شوند. حتي اگر خويشاوندان نيز بخواهند که فرزند شما را مانند عضو خانواده خود بدانند و براي مثال، پسرخاله‌هايش او را چون برادر بدانند باز هم در شرايط يکسان حاضر نيستند برادر خود را رها کرده و نگران تنهايي پسر شما باشند. بنابراين پسر شما براي تنها نماندن سعي مي‌کند در بزرگسالي هم از شما فاصله نگيرد و به مصداق عاميانه وابسته بار مي‌آيد.
www.salamat.com
امروزه متاسفانه اغلب خانواده‌ها بچه‌دار شدن را با کار کردن يا تحصيل‌شان در تضاد مي‌بينند و اين اشتباه است. پدر و مادر مي‌توانند با ياري يکديگر چند سال ابتدايي به دنيا آمدن بچه را پشت‌سر بگذرانند و حتي خوب است که نهايت فاصله سني دو فرزندمان را دو سال در نظر بگيريم و آنها در حالي که با هم مأنوس هستند و مراحل رشد را با هم طي مي‌کنند، بزرگ شوند. اما اگر معايب تک‌فرزندي را برايتان بگويم، متوجه خواهيد شد که بهتر است تا سن شما بالا نرفته و مجبور نيستيد تا حاملگي پرخطري را تجربه کنيد، اقدام به بارداري کنيد. به ياد داشته باشيد که هرچه فاصله سني والدين با بچه‌هايشان تعريف نشده‌‌تر باشد، درک بچه‌ها از سوي والدين و ارتباط آنها در سنين حساس نوجواني و جواني با شما مشکل‌تر خواهد بود و اما معايب تک‌فرزندي فراوان‌اند؛ من به مهم‌ترين آنها اشاره خواهم کرد تا شما به ضرورت تامين رشد و سلامت روان پسرتان بيشتر فکر کنيد و خواهر يا برادري براي او به دنيا آوريد. در يک خانواده، بچه‌ها بايد خيلي از آموزش‌هاي لازم را در تعامل با هم شيرها (خواهر و برادر) ياد بگيرند. بچه‌ها از هم‌شير خود مي‌آموزند که مالکيت و دفاع از آن چگونه است؟ «اين تراش مال من است، شما تراش خودت را بردار.» تقدم و تاخر که از مهارت‌هاي لازم زندگي است، چيست؟ «اول بايد خواهرت آب بخورد، بعد تو. او کوچک‌تر است. اول برادرت برود دست‌شويي، بعد تو.» همه چيز منحصر به تو نيست، ديگران هم به اندازه تو حق دارند و محترم‌اند. اين مهم‌ترين نکته‌اي است که بچه‌ها در تعامل با هم مي‌آموزند. آنها از بچگي در کنار هم متوجه ويژگي‌هاي جنس مخالف مي‌شوند و مهارت کنترل حرکات و کلام خود را در مقابل هم مي‌آموزند. براي مثال متوجه مي‌شوند دخترها شکننده و احساسي‌ترند.
مطمئن باشيد که هيچ‌کدام از اين آموزش‌ها را با اين کيفيت، در هيچ نهاد اجتماعي ديگري مانند مهد کودک و مدرسه به فرزند شما آموزش نخواهند داد. بچه‌هاي تک‌فرزندي وقتي بزرگ‌تر مي‌شوند، جذب دوستان بيرون مي‌شوند. حتي اگر خويشاوندان نيز بخواهند که فرزند شما را مانند عضو خانواده خود بدانند و براي مثال، پسرخاله‌هايش او را چون برادر بدانند باز هم در شرايط يکسان حاضر نيستند برادر خود را رها کرده و نگران تنهايي پسر شما باشند. بنابراين پسر شما براي تنها نماندن سعي مي‌کند در بزرگسالي هم از شما فاصله نگيرد و به مصداق عاميانه وابسته بار مي‌آيد.
www.salamat.com
تازه های پرسش و پاسخ
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}